Grupa czterech rzeźb w Parku Oruńskim

Technika: rzeźba w granicie czarnym, różowym, szarym

Wymiary: wysokość od 100 do 200 cm

Obiekt: Zespół składa się z czterech rzeźb granitowych, które umieszczone zostały na terenie parku pod koniec rewitalizacji przestrzeni parkowej, mającej miejsce w latach 1974–1979. Same rzeźby zostały wykonane kilka lat wcześniej. Tytuły poszczególnych rzeźb nie są znane. Wszystkie rzeźby zostały umieszczone na prostopadłościennych granitowych cokołach. Przedstawiają:

1. stylizowaną głowę ludzką o miękkim modelunku i uproszczonych rysach w granicie szarym;
2. postać syreny z mocno zaznaczonymi piersiami i reliefowo zaznaczonym ogonem po prawej stronie zwartej bryły w granicie szarym;
3. popiersie mężczyzny z zaznaczonym zarostem i chmurnym wyrazem twarzy w granicie szarym;
4. syntetycznie ujętego słonia/mamuta, którego sylwetka została zamknięta w zwartej bryle prostopadłościanu w granicie czarnym;

Wszystkie rzeźby posiadają cechy charakterystyczne stylu Łosowskiego – syntetyczne ujęcie tematu i uwypuklenie struktury naturalnego granitu, a także żartobliwe ujęcie tematu i zabawa formą. Na przestrzeni lat rzeźby zmieniały miejsce w obrębie Parku. Postać syreny pierwotnie znajdowała się bliżej zbiornika wodnego.

Miejsce:  Rzeźby umiejscowione są w zabytkowym parku miejskim w Gdańsku, największym z historycznych parków, który jest zarazem jednym z trzech największych parków istniejących aktualnie w mieście. Położony jest nad Potokiem Oruńskim, a jego historia sięga XVII wieku, kiedy w tym miejscu zbudowano dworek myśliwski. W kolejnych wiekach rozbudowywano przestrzeń parkową o stawy, wodospady, punkty widokowe i ogród botaniczny. Park został zniszczony podczas wojen napoleońskich, a nowym nabywcą zrujnowanego terenu został Fryderyk Hoene, który przywrócił teren do dawnej świetności. W 1918 roku córka Hoene’go, Emila, podarowała park miastu, teren stał się jednym z ulubionych miejsc rozrywki i rekreacji wśród Gdańszczan, a sam Park Oruński nosi imię Emilii Hoene do dziś.

Informacje o autorze:

Alfons Łosowski – ur. w 1908 r. w Orkiewiczach (obecnie Białoruś), zm. w 1988 r. w Gdańsku. Ukończył Wydział Sztuk Pięknych na Uniwersytecie im. Stefana Batorego w Wilnie pod kierunkiem prof. Henryka Kuny, prof. Mikenasa i prof. Władimira Aleksandrowicza. W czasie wojny był żołnierzem Armii Krajowej okręgu wileńskiego. Po wojnie osiedlił się w Gdańsku. Do 1955 r. pracował jako rekonstruktor rzeźby przy odbudowie miasta. Na podstawie skromnej dokumentacji przywrócił rzeźby będące ozdobą fasad gdańskich kamienic Głównego Miasta. W roku 1955 rozpoczął indywidualną pracę twórczą w swojej pracowni przy ul. Mariackiej 11/13. Jest autorem kilkunastu rzeźb plenerowych w przestrzeni Gdańska, które podarował miastu w 1966 r. oraz wielu prac rzeźbiarskich znajdujących się w budynkach użyteczności publicznej w Polsce oraz w kolekcjach muzealnych i zbiorach prywatnych. Tworzył przede wszystkim w granicie i  drewnie. Stworzył charakterystyczny styl, w którym łączył organiczną formę z wykorzystaniem naturalnej faktury kamienia.

Stan obiektu: dobry

Właściciel: miasto Gdańsk, Gdański Zarząd Dróg i Zieleni

Autorka wpisu: Kora Kowalska