Rzeźba kobiety z dzieckiem

Technika: rzeźba w granicie

Wymiary: wysokość ok. 150 cm

Obiekt: Rzeźba ma formę zwężającego się ku górze bloku czerwonego granitu z syntentycznym przedstawieniem kobiety z dzieckiem na rękach. W płaskim, schematycznym reliefowym rysunku ukazano jedynie twarze kobiety i dziecka oraz zaznaczono ręce. Rzeźba jest posadowiona na cementowo-kamiennym, niskim cokole. Sposób opracowania rzeźbiarskiego może wskazywać na autorstwo Alfonsa Łosowskiego. Rzeźba prawdopodobnie została umieszczona w tym miejscu na przełomie lat 60./70. XX w., po likwidacji cmentarza.

Miejsce: Rzeźba umiejscowiona jest w części południowej parku Bema, blisko ulicy Zakopiańskiej.  Park Bema powstał w 1964 roku, na terenie dawnego cmentarza ewangelickiego, który w tym miejscu funkcjonował od połowy XIX wieku do 1945 roku. Był to cmentarz parafii kościoła Św. Barbary w Gdańsku. Dawne aleje cmentarne wyznaczają osie kompozycyjne parku, przy których rosną kasztanowce i lipy. Miejsce dawnych kwater cmentarnych zajmują obecnie trawniki i krzewy ozdobne. W najbliższym czasie planowana jest modernizacja Parku Bema, której motywem przewodnim ma być pamięć o dawnych mieszkańcach Gdańska i otwartości miasta na różnorodność kulturową na przestrzeni wieków. Planowane są nowe nasadzenia, nowa mała architektura i miejsce na instalację artystyczną.

Informacje o autorze:

Alfons Łosowski – ur. w 1908 r. w Orkiewiczach (obecnie Białoruś), zm. w 1988 r. w Gdańsku. Ukończył Wydział Sztuk Pięknych na Uniwersytecie im. Stefana Batorego w Wilnie pod kierunkiem prof. Henryka Kuny, prof. Mikenasa i prof. Władimira Aleksandrowicza. W czasie wojny był żołnierzem Armii Krajowej okręgu wileńskiego. Po wojnie osiedlił się w Gdańsku. Do 1955 r. pracował jako rekonstruktor rzeźby przy odbudowie miasta. Na podstawie skromnej dokumentacji przywrócił rzeźby będące ozdobą fasad gdańskich kamienic Głównego Miasta. W roku 1955 rozpoczął indywidualną pracę twórczą w swojej pracowni przy ul. Mariackiej 11/13. Jest autorem kilkunastu rzeźb plenerowych w przestrzeni Gdańska, które podarował miastu w 1966 r. oraz wielu prac rzeźbiarskich znajdujących się w budynkach użyteczności publicznej w Polsce oraz w kolekcjach muzealnych i zbiorach prywatnych. Tworzył przede wszystkim w granicie i drewnie. Stworzył charakterystyczny styl, w którym łączył organiczną formę z wykorzystaniem naturalnej faktury kamienia.

Stan obiektu: częściowo zniszczony; rzeźba jest powierzchniowo zniszczona farbą przez wandali.

Właściciel: Gdański Zarząd Dróg i Zieleni

Autorka wpisu: Kora Kowalska