Dekoracja fasady przy Długim Targu 46

Technika: fresk, sgraffito

Wymiary  –

Obiekt: Kamienica, osłonięta z dwóch stron przez potężne gmachy ratusza i Dworu Artusa, nie uległa całkowitemu zniszczeniu w 1945 r.  Oryginalna fasada oraz elewacja od strony ul. Kramarskiej zostały w 1954 r. ozdobione sgraffitową dekoracją. Na fasadzie umieszczono nietypową, asymetryczną kompozycję. Pionowy pas dekoracji przebiega po lewej stronie.  W przyziemiu składa się z geometrycznych, plecionkowych form przerwanych medalionem z profilowym portretem autorki. Powyżej widzimy dwie rozety wpisane w kwadrat przedzielone głową barana. Drugie piętro zdobi rozeta oraz stylizowana arkada, w której Wnukowa umieściła fresk z wizerunkiem putta na kuli trzymającego delfina. Autorka inspirowała się słynną rzeźbą Verrocchcia przechowywaną w Palazzo Vecchio. Przy ostatniej renowacji fresk przemalowano. Elewacje od strony ul. Kramarskiej w górnej i środkowej części wypełnia geometryczny ornament złożony z sześcianów imitujących bonia. W przyziemiu fresk z wizerunkiem damy przed lustrem czeszącej włosy, prawdopodobnie nawiązanie do znanej z literatury postaci Panienki z okienka, wykreowanej przez Deotymę (Jadwigę Łuszczewską). Postać kobiety została ujęta w sgraffitową oprawę imitującą okno.

Miejsce: Dekoracja malarska powstała w ramach włączenia się artystów, reprezentowanych głównie przez nauczycieli i uczniów gdańskiej PWSSP,  w dzieło odbudowy zniszczonego w 1945 r. Głównego Miasta. Ul. Długa i Długi Targ zrekonstruowane zostały w pierwszej fazie odbudowy. Najcenniejsze kamienice starano się rekonstruować wiernie, pozostałym nadawano odpowiedni kostium stylowy, nawiązujący mniej lub bardziej do budynku sprzed 1945 r. Tak odtworzone pierzeje miały być tłem dla odbudowywanych zabytków.

Informacje o autorze: Józefa Wnukowa – ur. w 1911 w Warszawie, zm. w Sopocie w 2000 r. Studiowała na ASP w Warszawie, po studiach przebywała w Paryżu i Lwowie. W czasie wojny działała w konspiracji, brała udział w Powstaniu Warszawskim. W 1945 przyjechała do Sopotu, stając się jedną z najważniejszych postaci tworzącego się na Wybrzeżu środowiska artystycznego. Wieloletnia wykładowczyni w PWSSP. Brała udział w odbudowie kamienic Głównego Miasta w latach 1952–1955 oraz w dekorowaniu wnętrz Ratusza Głównego Miasta w 1970 r. Poza malarstwem architektonicznym zajmowała się malarstwem sztalugowym i tkaniną artystyczną, a także projektowała scenografię i kostiumy dla opery.

Stan obiektu: dobry

Właściciel/opiekun: Muzeum Gdańska

Autor wpisu: Klaudiusz Grabowski