pomnik Adama Mickiewicza

Technika: rzeźba w granicie

Wymiary:  225 cm x 190 cm x 140 cm, wysokość całego pomnika wraz z bazą: 305 cm

Obiekt:

Pomnik Adama Mickiewicza został ustawiony w Parku Oliwskim w 1955 r. Jego powstanie wiązało się z upamiętnieniem setnej rocznicy śmierci polskiego poety epoki romantyzmu. Posąg zrealizowany został w formie hermy-popiersia. Zwężający się ku dołowi postument, wieńczy  sześcienny blok z popiersiem Mickiewicza. Zarówno masywne, pozbawione ramion popiersie, jak i postument wykonano z tego samego materiału – jasnoszarego granitu. Portret Mickiewicza cechuje realizm przedstawienia, z podkreśleniem cech indywidualnych wyglądu poety, znanych z licznych źródeł ikonograficznych. Zwraca uwagę bardzo syntetyczne opracowanie rzeźbiarskie głowy szczególnie  w partii fryzury, która wraz z brodą okala całkowicie twarz. Frontalny, statyczny, delikatnie modelowany wizerunek polskiego poety emanuje skupieniem i spokojem.  

Od czoła postumentu znajduje się wykuty napis: ADAM MICKIEWICZ 1798–1855/ 1955. Autorem projektu pomnika był Konstanty Lech. Monument, na zamówienie Wydziału Kultury Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Gdańsku, został odkuty w kamieniu przez Franciszka Drozda, absolwenta gdańskiej Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych (obecnie Akademia Sztuk Pięknych).

Miejsce:

Pomnik Adama Mickiewicza znajduje się w Parku Oliwskim. Rzeźba usytuowana jest w parterze ogrodowym paradisum, prostopadle przylegającym do części barokowej ogrodu, założonej przed frontem dawnej rezydencji opatów pelplińskich (obecnie znajduje się tutaj Oddział Sztuki Nowoczesnej Muzeum Narodowego). Całe założenie parkowo-ogrodowe od 1955 r. nosi imię Adama Mickiewicza.

Informacje o autorach:

Konstanty Lech – ur. 1909 r. w Maoreszań, Chiny, zm. 2001 r. w Sopocie, w latach 30. XX wieku odbywał służbę na okrętach Marynarki Wojennej w Gdyni. W 1934 r. awansował do stopnia porucznika. Podczas II wojny światowej przebywał w oflagu w Woldenbergu, gdzie  uczył się rzeźbić pod kierunkiem Stanisława Horno-Popławskiego. Po 1945 roku pełnił funkcję kierownika pracowni plastycznej Domu Marynarki Wojennej w Gdyni, następnie został kierownikiem całej placówki. Do Okręgu Gdańskiego Związku Polskich Artystów Plastyków został przyjęty w 1945 r. Jako artysta rzeźbiarz uczestniczył w wystawach okręgowych i ogólnopolskich. W 1952 r. podjął w ZPAP pracę społeczną jako przewodniczący sekcji rzeźby, a następnie, przez jedną kadencję – pełnił funkcję przewodniczącego zarządu Okręgu Gdańskiego. W latach 1953–1954 pracował przy rekonstrukcji rzeźb Drogi Królewskiej w Gdańsku.

Franciszek Drozd – ur. 1919 r., zm. w 1991 r. w Gdańsku, w latach 1949–1953 studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Gdańsku na Wydziale Rzeźby, m.in. pod kierunkiem prof. Stanisława Horno-Popławskiego. Po studiach pracował przy odbudowie Gdańska jako kamieniarz. Wówczas był zatrudniany przy rekonstrukcji rzeźb, płaskorzeźb oraz figur zabytkowych obiektów na terenie Głównego Miasta. Franciszek Drozd uczestniczył również wraz z zespołem przy realizacji rzeźb, m.in.: pomnika Adama Mickiewicza w Warszawie autorstwa Stanisława Horno-Popławskiego, pomnika Obozu Zagłady w Treblince autorstwa Franciszka Duszeńko oraz pomnika Obrońców  Westerplatte autorstwa Franciszka Duszeńki i Adama Haupta. Drozd był autorem rzeźby pingwina w zoo w Oliwie wykonanej w technice ceramiki.

Stan obiektu: dobry

Właściciel/opiekun:  Gdański Zarząd Dróg i Zieleni

Autor wpisu: Andrzej Zagrobelny