Natura/Kultura

Technika: rzeźbiarstwo w drewnie

Wymiary: 0,6 m x 3 m

Obiekt: Rzeźba Natura/Kultura Fernanda Bravo jest wyrazem refleksji nad relacją pomiędzy człowiekiem a naturą. Im dalej sięgniemy w przeszłość ludzkości, tym była ona silniejsza. Dziś ten związek wydaje się być zapomniany i zaniedbany. Drewniana forma podstawy jest wyrzeźbiona w organiczne, nieregularne kształty – to właśnie natura w pierwotnej postaci, ze swą siłą i prawami, którymi się rządzi. Z natury „tryskają” formy geometryczne, regularne i uporządkowane – to kultura, domena człowieka. Rzeźba jest świadectwem walki natury z kulturą. Podczas procesu twórczego pień otaczały odłamki kory, były jak namacalny dowód tej walki. Kora uległa naturalnemu procesowi rozkładu, ale zastąpił ją kamień. Twardy i niezniszczalny przypomina o nieustającej próbie sił pomiędzy tym, co naturalne a tym, co ludzkie. Rzeźba unosi się ku górze: z ziemi do nieba, ze świata materii do królestwa idei. Przypomina manichejski, dualistyczny podział na dobro – zło, światłość – ciemność. W rzeźbie Fernando Bravo nie ma jednak negatywnych konotacji. Jedna i druga sfera, organiczność i geometria, stanowią całość, są nierozerwalne. W swej ciągłej zmienności zmierzają do równowagi, pomimo starć, ran i blizn. Rzeźba powstała w 2015 r. w ramach Międzynarodowego Pleneru Rzeźby z Drewna pod hasłem „Granice wolności – czy człowiek może bez ograniczeń ingerować w przyrodę?”, organizowanego przez Fundację Wspólnota Gdańska. Plener odbył się przy Stawie Młyńskim w Gdańsku Oliwie.

Fundacja w latach 2014–2017 zrealizowała pięć plenerów rzeźby z drewna z udziałem artystów z Polski, Litwy, Ukrainy, Rosji, Białorusi, Norwegii, Hiszpanii, Finlandii i Niemiec. Inspiracją kolejnych plenerów były hasła: „Wolność i odpowiedzialność” (2014), „Książka/Słowo” (2015), „Granice wolności – czy człowiek może ingerować w przyrodę?” (2015), „Migranci. Swoi? Obcy?” (2016), „Bałtycki Dom” (2017). Rzeźby, które powstały, są eksponowane w gdańskim Parku im. Jana Pawła II, tworząc Gdańską Galerię Plenerową Rzeźby, oraz w Leśnym Ogrodzie Botanicznym w Gdyni Marszewie. Sponsorem plenerów była firma Aste sp. z o.o. przy współfinansowaniu przez Miasto Gdańsk. Partnerzy plenerów to Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku i Nadleśnictwo Gdańsk.

Miejsce: Rzeźba jest usytuowana na terenie Parku im. Jana Pawła II na gdańskiej Zaspie. Park zajmuje powierzchnię 25,1 ha i został wybudowany jako park osiedlowy dla mieszkańców dzielnic Zaspa i Przymorze. W latach 1981–1988 na terenach użytkowanych wcześniej przez Port Lotniczy Wrzeszcz Park powstał na niezabudowanej części lotniska, którą z przeznaczono właśnie na teren zielony. W przeszłości była porośnięta lasem sosnowym, przez który płynął Potok Brzeźnieński. Drzewostan parkowy utworzony został z drzew starszych, przesadzonych do parku  w latach 1982–1983, drzew młodszych z nasadzeń z tego okresu oraz uzupełnień wykonanych w 2006 r. Od strony ul. Meissnera znajduje się plac zabaw dla dzieci. Park poprzecinany jest spacerowymi ścieżkami o nawierzchniach żużlowych i asfaltowych oraz wyposażony w ławki i kosze na śmieci.

Informacje o autorze: Fernando Bravo – hiszpański rzeźbiarz, performer, filolog. Kształcił się w Krakowie i Barcelonie. Tworzy rzeźbę, instalacje artystyczne, scenografie i performanse w przestrzeni publicznej, m.in. w 2016 r. w Gdańsku przy Muzeum II Wojny Światowej zrealizował performans poświęcony imigrantom pt. Zatonięcie Europy. Pierwszą wystawę indywidualną Fernando Bravo zrealizował w 2005 r. w warszawskim Klubie Stodoła, jej organizatorem był Klub Stodoła i Instytut Cervantesa. Jest autorem wystaw indywidualnych w Hiszpanii i Portugalii, uczestniczył w wystawach zbiorowych w Polsce, Hiszpanii i Andorze. Jego rzeźby są prezentowane w Barcelonie, Gdańsku i w zbiorach prywatnych w Hiszpanii. W latach 1999–2007 mieszkał w Krakowie. Pracując na Uniwersytecie Jagiellońskim, tłumaczył polską literaturę i z miejscowymi artystami założył swoją pierwszą pracownię rzeźbiarską. Przetłumaczył na język hiszpański spektakle Tadeusza Kantora, co zaowocowało m.in. dużą wystawą zainspirowaną Teatrem Śmierci. Część rzeźb stanowi stałą ekspozycję w przestrzeni publicznej miasta Vic w pobliżu Barcelony i nosi nazwę Kantoriana. Wystawa gościła również w Porto w Portugalii.

Stan obiektu: dobry

Właściciel: Fundacja Wspólnota Gdańska

Autorka wpisu: Marzena Świtała